Vannacht een helse nacht beleefd. Ah, na wat tv-kijken zouden we eindelijk gaan slapen. Tot… ik als een springveer uit het bed schoot. Een immense spin zat op de witte muur. Een ijskoude rilling raasde door mijn lijf.
Mja, ik kan het niet helpen, van kleine spinnetjes ben ik niet langer bang, maar van zo’n exemplaar. Arachnofobie ten volle!

Tjeempie! Manu nam wc papier en deed ze dood… althans dat dacht hij. Want wat hij doorspoelde was  enkel en alleen wcpapier. De spin was op zijn jeans gevallen… Nadat we een half uur alles overhoop hadden gehaald, was het monstertje nog niet terecht.

Geheel op m’n ongemak kroop ik met kniekousen in bed. 02.30. Ik transpireerde hevig (lol), want wat als ze plots op mij zat? Wat als ik straks m’n ogen opende en ze weer op de muur zat, maar dan dichter? Ik sliep ongerust in, maar schrok om 04.00 uur nogmaals wakker. Om acht uur ging de wekker. Ons appartement leek spinloos op het eerste zicht.

Vanavond ga ik grondig stofzuigen en hopelijk met een iets geruster hart slapen. Wellicht wel heel vroeg, want het zandmannetje is er nu al…

(ipod: Lullaby – The Cure )